Türkiye’de 2026 yılına girilirken hayat pahalılığı yalnızca fiyat etiketlerinin değişmesiyle açıklanabilecek basit bir mesele olmaktan çıktı. Market rafından kira kontratına, elektrik faturasından ulaşım giderlerine kadar günlük yaşamın neredeyse her alanında hissedilen baskı, birkaç farklı nedenin aynı anda çalışmasından kaynaklanıyor. Resmî verilere göre tüketici enflasyonu Nisan 2026’da yıllık yüzde 32,37’ye, aylık yüzde 4,18’e çıktı; yılbaşından bu yana artış da yüzde 14,64 seviyesine ulaştı. Bu tablo, fiyat artışlarının yavaşlamaktan çok yeniden hızlandığına işaret ediyor.

Hayatın pahalılaşması sadece “fiyatlar arttı” cümlesiyle geçiştirildiğinde asıl sorun görünmez hale geliyor. Çünkü enflasyon, tek bir ürün grubunda yaşanan geçici zamdan farklıdır. Bir ülkede gıda, kira, enerji, hizmet, ulaşım, eğitim ve sağlık gibi temel kalemler aynı dönemde yükseliyorsa, bu durum gelirlerin alım gücünü doğrudan zayıflatır. Türkiye’de 2026 enflasyonunu anlamak için döviz kuru, enerji bağımlılığı, ücret artışları, beklentiler, üretim maliyetleri, kamu maliyesi ve konut piyasası birlikte okunmalıdır.

Enflasyonun günlük hayata yansıması

Türkiye’de enflasyonun en görünür tarafı, hane halkının alışveriş sepetinde yaşanıyor. Birçok aile için sorun artık yalnızca lüks tüketimden vazgeçmek değil; et, süt ürünleri, sebze, meyve, temizlik malzemeleri, ulaşım ve kira gibi temel ihtiyaçları aynı gelirle karşılayabilmek. Maaşlar belli dönemlerde artsa bile fiyatlar daha sık ve daha hızlı değiştiği için gelir artışı kısa sürede etkisini kaybedebiliyor. Bu nedenle vatandaşın hissettiği enflasyon, çoğu zaman resmî ortalamadan daha sert olabiliyor.

Bunun önemli nedenlerinden biri, tüketim sepetlerinin farklı olmasıdır. Enflasyon hesabı geniş bir ürün ve hizmet grubunu kapsar; fakat düşük ve orta gelirli ailelerin harcama yapısı daha dar ve zorunlu kalemlere daha bağımlıdır. Gelirin büyük kısmı kira, gıda, ulaşım ve faturalara gidiyorsa, bu alanlardaki artışlar toplam hayat standardını çok daha fazla sarsar. Özellikle büyük şehirlerde kiraların yüksek seyretmesi, gıdadaki dalgalanma ve ulaşım maliyetleri, aylık bütçeyi daha kırılgan hale getirir.

2026’da dikkat çeken nokta, fiyat artışlarının yalnızca tek seferlik şoklarla açıklanamamasıdır. Geçmiş yıllardan taşınan yüksek enflasyon alışkanlığı, firmaların fiyatlama davranışlarını değiştirdi. Birçok işletme, maliyetlerinin gelecekte daha da artacağını düşündüğü için fiyatlarını bugünden yukarı çekme eğilimine girebiliyor. Bu durum, enflasyonun kendi kendini besleyen bir döngüye dönüşmesine yol açıyor. Tüketici de benzer şekilde, ileride daha pahalı olacağını düşündüğü ürünü erken almaya çalışabiliyor; bu davranış talebi öne çekerek fiyat baskısını artırabiliyor.

Merkez Bankası’nın 2026 yılı için enflasyon tahminini yukarı yönlü revize etmesi de beklentilerin ne kadar kritik hale geldiğini gösteriyor. Kurum, 2026 yıl sonu enflasyon tahminini yüzde 26’ya yükseltirken, ara hedefin de yüzde 24’e çıkarıldığı açıklandı. Bu revizyon, enflasyonla mücadelenin beklenenden daha uzun süreceğine dair güçlü bir sinyal verdi.

Döviz kuru ve ithalata bağımlı üretim

Türkiye’de hayat pahalılığının ana kaynaklarından biri döviz kuru ile üretim maliyetleri arasındaki güçlü bağdır. Sanayide kullanılan ara malların, enerjinin, bazı hammaddelerin, teknolojik ekipmanların ve tarımsal girdilerin önemli bir bölümü döviz cinsinden fiyatlanır. Türk lirası değer kaybettiğinde ya da kurda belirsizlik arttığında, bu maliyetler kısa süre içinde üretici fiyatlarına, oradan da tüketici fiyatlarına yansır.

Bu mekanizma günlük yaşamda çok net görülür. Akaryakıt fiyatları yükseldiğinde yalnızca otomobil kullananlar etkilenmez. Nakliye maliyetleri artar, markete gelen ürünün taşıma gideri yükselir, şehir içi lojistik pahalanır, üretim tesislerinin enerji faturası kabarır. Üretici artan maliyeti tamamen üstlenemediği için belli bir bölümünü satış fiyatına ekler. Böylece kur ve enerji kaynaklı baskı, kısa sürede gıda, temizlik ürünü, beyaz eşya, tekstil ve hizmet fiyatlarına kadar yayılır.

İthalata bağımlılık yalnızca sanayi ürünlerinde değil, tarımda da önemli bir etkendir. Gübre, mazot, yem, tohum, zirai ilaç ve tarımsal makine gibi birçok girdi dövizden etkilenir. Bu nedenle döviz kuru hareketleri, tarladaki maliyeti de pazardaki fiyatı da değiştirebilir. Üretici artan maliyetler karşısında daha az üretim yapmayı tercih ederse arz daralır; arz daraldığında fiyatlar daha da yükselir. Bu nedenle gıda enflasyonu yalnızca market zincirleriyle veya aracı fiyatlarıyla açıklanamaz; üretim zincirinin en başındaki maliyet baskısı da belirleyicidir.

Kur geçişkenliği Türkiye’de tarihsel olarak güçlüdür. Bunun nedeni, ekonomide dövizle fiyatlama alışkanlığının yaygın olmasıdır. Bazı işletmeler ürününü doğrudan ithal etmese bile yedek parça, enerji, kira, kredi maliyeti veya tedarik zinciri üzerinden kurdan etkilenir. Bu nedenle kurdaki oynaklık, yalnızca ithalatçı şirketlerin değil, yerli üretim yapan işletmelerin de fiyatlama kararlarını değiştirir.

2026’da liranın seyrine ilişkin beklentiler de fiyatlama davranışında önemli rol oynuyor. İşletmeler gelecekte kurun yükselebileceğini düşündüğünde stok maliyetini, yenileme maliyetini ve finansman riskini hesaba katarak bugünkü fiyatlarını artırabiliyor. Bu yaklaşım tüketiciye pahalı etiket olarak dönüyor. Böyle bir ortamda enflasyonu düşürmek için sadece mevcut fiyatları değil, geleceğe dönük kur beklentilerini de sakinleştirmek gerekiyor.

Enerji, ulaşım ve gıda zinciri

Türkiye’nin enerji ithalatına bağımlı yapısı, enflasyon üzerinde kalıcı baskı oluşturan en önemli unsurlardan biridir. Petrol, doğal gaz ve elektrik üretim maliyetlerindeki artışlar, ekonominin neredeyse bütün alanlarına temas eder. Enerji pahalandığında fabrikalar, soğuk hava depoları, restoranlar, marketler, lojistik şirketleri ve küçük esnaf aynı anda daha yüksek maliyetle karşılaşır. Bu artışların tüketici fiyatlarına yansıması çoğu zaman kaçınılmaz olur.

Enerji maliyetleri özellikle ulaşım üzerinden gıda fiyatlarını etkiler. Türkiye geniş bir coğrafyaya sahip olduğu için ürünlerin üretim yerinden tüketim merkezine taşınması ciddi bir lojistik ağı gerektirir. Akaryakıt fiyatı yükseldiğinde domatesin, patatesin, sütün, etin veya paketli ürünün raf fiyatı da etkilenir. Soğuk zincir gerektiren ürünlerde bu etki daha sert hissedilir; çünkü taşıma sırasında yalnızca yakıt değil, soğutma ve depolama maliyeti de devreye girer.

Gıda fiyatlarının oynaklığı, 2026’da hayat pahalılığının en hassas başlıklarından biri olmayı sürdürüyor. Tarımsal üretimde hava koşulları, kuraklık riski, sulama maliyetleri, mazot ve gübre fiyatları, işçilik giderleri ve arz planlaması belirleyici rol oynar. Bir sezonda üretim düşük kaldığında fiyatlar hızla yükselir; üretim fazla olduğunda ise üretici yeterli gelir elde edemeyebilir. Bu dengesizlik, uzun vadede tarımsal üretimin sürdürülebilirliğini de zayıflatır.

Enerji fiyatları yalnızca doğrudan faturaları artırmaz; aynı zamanda tüm hizmet sektörünü de etkiler. Kafeler, restoranlar, oteller, kuaförler, özel okullar, spor salonları ve sağlık hizmeti sunan işletmeler elektrik, doğal gaz ve ulaşım giderlerini fiyatlarına yansıtmak zorunda kalabilir. Bu nedenle hizmet enflasyonu, mal enflasyonundan daha inatçı hale gelebilir. Bir ürünün fiyatı kur düştüğünde gerileyebilir; fakat kira, maaş ve enerji maliyetleriyle şekillenen hizmet fiyatları genellikle daha yavaş düşer.

Küresel enerji piyasalarında yaşanan belirsizlikler Türkiye gibi enerji ithalatçısı ülkeler için ek risk yaratıyor. 2026’da Orta Doğu kaynaklı jeopolitik risklerin enerji fiyatları üzerinden enflasyon beklentilerini bozabileceği sıkça vurgulanıyor. Türkiye’nin enerji ihtiyacının büyük kısmını ithalatla karşılaması, dış şokların iç fiyatlara daha hızlı taşınmasına neden oluyor.

Fiyat artışlarının hangi kanallardan günlük yaşama yayıldığını daha net görmek için temel başlıkları birlikte değerlendirmek gerekir.

Bu tablo, Türkiye’deki hayat pahalılığının tek bir alana sıkışmadığını gösteriyor. Gıda fiyatı artarken kira sabit kalsa bütçe yine zorlanır; fakat kira, ulaşım, enerji ve hizmetler aynı anda yükseldiğinde hane halkı çok daha ağır bir baskıyla karşılaşır. Enflasyonun geniş tabana yayılması, mücadeleyi de zorlaştırır. Çünkü çözüm yalnızca fiyat denetimiyle değil, üretimden finansmana, enerjiden konuta kadar birçok alanda tutarlı politikalarla mümkün hale gelir.

Kira, konut ve büyük şehir baskısı

Türkiye’de hayat pahalılığını en sert hissettiren alanlardan biri konuttur. Özellikle İstanbul, Ankara, İzmir, Antalya, Bursa ve büyük üniversite şehirlerinde kira giderleri hane bütçesinin merkezine yerleşmiş durumda. Bir ailenin gelirinin büyük bölümü kiraya gidiyorsa, gıda veya ulaşım fiyatlarındaki daha küçük artışlar bile bütçeyi sarsabilir. Bu nedenle kira enflasyonu, genel enflasyonun sosyal etkisini büyüten temel faktörlerden biridir.

Konut piyasasındaki sorun yalnızca kira artışından ibaret değildir. Yeni konut üretim maliyetleri yüksek seyrettiğinde arz yeterince artmaz. İnşaat malzemeleri, arsa fiyatları, işçilik, finansman ve ruhsat süreçleri konut maliyetini yukarı taşır. Yeni konut pahalı oldukça satın alma gücü zayıflar; satın alamayan haneler kirada kalmaya devam eder. Kiralık konuta talep arttığında da fiyat baskısı devam eder.

Büyük şehirlerde nüfus yoğunluğu ve göç hareketleri kira piyasasını daha da sıkıştırıyor. İş imkânları, üniversiteler, sağlık hizmetleri ve sosyal yaşam büyük kentlerde yoğunlaştığı için talep sürekli canlı kalıyor. Buna karşılık uygun fiyatlı konut arzı aynı hızda artmadığında, kiralar gelirlerden daha hızlı yükselebiliyor. Bu durum özellikle genç çalışanları, öğrencileri, emeklileri ve tek maaşlı aileleri zorluyor.

Kira artışı doğrudan hane bütçesini etkilerken, dolaylı olarak hizmet fiyatlarını da artırır. Bir restoranın, bakkalın, kuaförün veya özel kursun iş yeri kirası yükseldiğinde, bu maliyet çoğu zaman ürün ve hizmet fiyatına eklenir. Böylece konut ve iş yeri kiraları yalnızca barınma maliyeti değil, genel fiyat düzeyini besleyen bir unsur haline gelir.

Konut piyasasında fiyatların kalıcı biçimde dengelenmesi için arzın niteliği önemlidir. Sadece lüks konut üretimiyle kira baskısı hafiflemez. Orta gelirli çalışanların, öğrencilerin ve dar gelirli ailelerin erişebileceği kiralık konut arzı artmadıkça büyük şehirlerde barınma sorunu enflasyonun sosyal yüzü olmaya devam eder. Bu nedenle enflasyonla mücadele, yalnızca para politikasıyla değil, şehir planlaması ve konut politikasıyla da bağlantılıdır.

Kira ve konut başlığında 2026’nın ayırt edici yönü, barınmanın artık birçok hane için en büyük sabit gider haline gelmesidir. Gıda alışverişinde daha ucuz ürün tercih edilebilir, ulaşımda bazı harcamalar azaltılabilir; fakat kira genellikle ertelenemez ve kolayca düşürülemez. Bu katılık, hayat pahalılığını daha ağır hissettirir.

Ücret artışları, beklentiler ve fiyatlama davranışı

Yüksek enflasyon dönemlerinde ücret artışları kaçınılmaz hale gelir. Çalışanlar alım gücünü korumak ister, işverenler ise artan maaş maliyetini yönetmeye çalışır. Türkiye’de 2026’da yaşanan temel sorunlardan biri, ücret artışlarının kısa süreli rahatlama sağlaması fakat fiyat artışlarının bu rahatlamayı hızla aşındırmasıdır. Maaş yükseldiğinde hane gelirinde geçici bir iyileşme oluşur; ancak kira, gıda, ulaşım ve hizmet fiyatları aynı tempoda artarsa gerçek alım gücü kalıcı biçimde toparlanamaz.

Ücret-enflasyon ilişkisi dikkatli ele alınmalıdır. Çalışanların gelirinin artırılması hayat standardı açısından gereklidir; fakat üretim verimliliği, maliyet dengesi ve fiyat istikrarı sağlanmadan yapılan artışlar firmaların maliyetlerini yükseltebilir. İşletmeler artan personel giderini fiyatlara yansıttığında enflasyon döngüsü devam eder. Buradaki asıl mesele ücret artışının kendisi değil, ekonominin yüksek enflasyon ortamında bütün maliyetleri sürekli ileriye taşıyan bir yapıya dönüşmesidir.

Beklentiler bu döngünün en kritik halkasıdır. Tüketici gelecek ay fiyatların daha fazla artacağını düşünürse alışveriş kararını erkene çekebilir. İşletme gelecek ay tedarik maliyetinin yükseleceğini düşünürse fiyatını bugünden artırabilir. Ev sahibi ileride enflasyonun düşmeyeceğine inanırsa kira talebini yüksek tutabilir. Bu davranışlar ayrı ayrı bakıldığında anlaşılır görünür; fakat toplamda enflasyonu besleyen güçlü bir mekanizma yaratır.

Türkiye’de fiyatlama davranışının bozulması, geçmiş yıllardaki yüksek enflasyon deneyimiyle de ilgilidir. İnsanlar ve işletmeler uzun süre yüksek enflasyonla yaşadığında fiyat istikrarına olan güven zayıflar. Güven zayıflayınca herkes kendini korumaya çalışır. Satıcı maliyet riskine karşı fiyatını artırır, tüketici parasının değer kaybetmemesi için harcamasını öne çeker, çalışan daha sık maaş güncellemesi ister. Böyle bir ortamda enflasyonu düşürmek yalnızca teknik bir faiz kararı değil, güven inşa etme meselesidir.

Bu noktada iletişim de önem kazanır. Ekonomi yönetiminin hedefleri, kararları ve uygulamaları tutarlı olduğunda piyasa beklentileri daha kolay sakinleşir. Fakat hedefler sık değişir, tahminler sürekli yukarı çekilir veya uygulamalar beklentilerle uyumsuz görünürse fiyatlama davranışı daha temkinli ve daha pahalı hale gelir. 2026’da enflasyon hedeflerinin yukarı revize edilmesi, bu nedenle yalnızca teknik bir tahmin güncellemesi değil, beklenti yönetimi açısından da önemli bir gelişmedir.

Günlük yaşamda bu süreç şu sonuçları doğurur:

• Maaş artışı kısa sürede kira, gıda ve ulaşım giderleri tarafından eritilebilir.

• İşletmeler gelecekteki maliyet artışını bugünkü fiyatlara ekleyebilir.

• Tüketiciler beklenen zamlar nedeniyle bazı harcamaları erkene çekebilir.

• Ev sahipleri ve hizmet sağlayıcılar enflasyon beklentisine göre daha yüksek fiyat isteyebilir.

• Uzun vadeli plan yapmak zorlaştığı için tasarruf ve yatırım kararları ertelenebilir.

Bu maddelerin ortak noktası, enflasyonun sadece ekonomik göstergelerde değil, davranışlarda da yerleşmesidir. Fiyat istikrarı sağlanmadığında insanlar geleceği hesaplamakta zorlanır. Aileler tatil, eğitim, evlilik, taşınma veya konut alma kararlarını erteler. İşletmeler yatırım yapmak yerine kısa vadeli nakit yönetimine odaklanır. Böylece enflasyon, yalnızca bugünkü hayatı değil, gelecek planlarını da pahalılaştırır.

Para politikası ve güven meselesi

Enflasyonla mücadelede para politikası merkezi bir role sahiptir. Faiz oranları, kredi koşulları, likidite yönetimi ve döviz piyasasına ilişkin beklentiler fiyat artışlarının yönünü etkiler. Sıkı para politikası talebi soğutabilir, kredi büyümesini sınırlayabilir ve kur üzerindeki baskıyı azaltabilir. Ancak Türkiye gibi maliyet enflasyonunun güçlü olduğu ekonomilerde para politikası tek başına yeterli olmayabilir. Çünkü enflasyonun bir bölümü kur, enerji, gıda arzı ve kira gibi yapısal alanlardan beslenir.

Buna rağmen para politikasının güven üzerindeki etkisi büyüktür. Merkez Bankası’nın fiyat istikrarı konusunda kararlı olduğuna inanılırsa, firmalar ve haneler gelecekte enflasyonun düşeceğine daha kolay ikna olur. Bu ikna fiyatlama davranışını değiştirebilir. İşletmeler fiyat artırırken daha temkinli davranır, tüketici panik alımlarını azaltır, tasarruf sahibi yerel para birimine daha fazla güven duyabilir.

Sorun, güvenin kısa sürede oluşmamasıdır. Yüksek enflasyon deneyimi yaşayan toplumlarda insanlar resmî hedeflere ancak sonuç gördüklerinde inanır. Enflasyon birkaç ay düşse bile market fiyatları, kiralar ve hizmet bedelleri gerilemiyorsa vatandaş açısından rahatlama sınırlı kalır. Bu nedenle dezenflasyon süreci, yani enflasyonun düşürülmesi, sabır gerektiren ve sosyal maliyeti olan bir dönemdir. Talep yavaşladığında bazı sektörlerde satışlar düşebilir, krediye erişim zorlaşabilir, yatırım iştahı zayıflayabilir.

2026’da Türkiye için temel zorluk, enflasyonu düşürürken ekonomiyi sert biçimde yavaşlatmamaktır. Faizlerin yüksek kalması kredi maliyetini artırır; bu da özellikle küçük ve orta ölçekli işletmeler için finansman baskısı yaratır. Krediye pahalı ulaşan işletme yatırımını erteleyebilir, stok yönetimini zorlaştırabilir veya maliyetini fiyatlara yansıtabilir. Buna karşılık para politikası erken gevşerse enflasyon beklentileri yeniden bozulabilir. Bu denge, ekonomi yönetiminin en hassas alanlarından biridir.

Maliye politikası da bu denklemde belirleyicidir. Kamu harcamaları, vergi düzenlemeleri, ücret politikaları, sosyal destekler ve yönetilen fiyatlar enflasyon üzerinde doğrudan veya dolaylı etki yaratır. Elektrik, doğal gaz, akaryakıt, ulaşım ve bazı kamu hizmetlerinde yapılan ayarlamalar fiyat endeksine yansır. Vergi artışları da ürün ve hizmet fiyatlarını etkileyebilir. Bu nedenle para politikası ile maliye politikasının aynı yönde çalışması gerekir.

Güven meselesi yalnızca iç politikalarla sınırlı değildir. Türkiye’ye yönelik yabancı yatırımcı algısı, dış finansman koşulları, cari açık, rezerv seviyesi ve jeopolitik riskler de kur ve enflasyon beklentilerini etkiler. Finansal piyasalar istikrar gördüğünde risk primi düşebilir; risk primi düştüğünde dış finansmana erişim kolaylaşabilir. Bu da kur üzerindeki baskıyı azaltarak fiyat istikrarına katkı sağlayabilir. Ancak belirsizlik arttığında bu mekanizma tersine çalışır.

2026’da hayat pahalılığını azaltmak için ne gerekiyor

Türkiye’de hayat pahalılığını azaltmak için kısa vadeli rahatlatıcı adımlar ile uzun vadeli yapısal çözümler birlikte düşünülmelidir. Sadece fiyat denetimiyle veya geçici kampanyalarla kalıcı sonuç almak zordur. Çünkü sorun üretim maliyetinden konuta, enerjiden beklentilere kadar geniş bir alana yayılmıştır. Kalıcı iyileşme için fiyatları artıran nedenlerin köküne inilmesi gerekir.

Gıda tarafında üretim planlaması kritik önemdedir. Çiftçinin maliyetini öngörebildiği, ürününü zarar etmeden satabildiği, tüketicinin de makul fiyata erişebildiği bir zincir kurulmadıkça gıda enflasyonu dönem dönem yeniden alevlenebilir. Tarımsal desteklerin zamanında verilmesi, sulama yatırımları, depolama kapasitesi, kooperatifçilik, lojistik verimlilik ve fire oranlarının düşürülmesi fiyat istikrarına katkı sağlar. Gıda enflasyonuyla mücadele, yalnızca market rafında değil, tarladan başlayan bir süreçtir.

Enerji tarafında dışa bağımlılığı azaltacak yatırımlar uzun vadede önem taşır. Yenilenebilir enerji kapasitesinin artırılması, enerji verimliliği, sanayide tasarruf teknolojileri ve ulaşımda daha verimli sistemler maliyet baskısını hafifletebilir. Enerji ithalatına bağımlılık ne kadar yüksekse, küresel fiyat şokları iç enflasyona o kadar hızlı yansır. Bu nedenle enerji politikası aynı zamanda enflasyon politikasıdır.

Konut piyasasında uygun fiyatlı kiralık arzın artırılması, büyük şehirlerde ulaşım ve istihdam merkezlerinin daha dengeli planlanması, boş konutların ekonomiye kazandırılması ve sosyal konut politikalarının güçlendirilmesi gerekir. Barınma maliyeti düşmeden hane halkının enflasyonu hafif hissetmesi zordur. Özellikle gençler ve sabit gelirli çalışanlar için kira baskısı, alım gücünü belirleyen en temel unsurlardan biridir.

Para ve maliye politikalarında tutarlılık da belirleyicidir. Enflasyon hedefleri gerçekçi olmalı, kamu politikaları bu hedeflerle uyumlu ilerlemeli ve piyasalara güven veren bir iletişim kurulmalıdır. Enflasyonla mücadele yalnızca rakam açıklamakla değil, açıklanan hedeflere uygun kararlar almakla başarıya ulaşır. İnsanlar ve işletmeler fiyat istikrarının gerçekten öncelik olduğuna inanmadıkça beklentiler kolay değişmez.

Türkiye’de 2026 enflasyonunun ana nedeni tek bir başlık değildir. Döviz kuru, enerji ithalatı, gıda maliyetleri, kira baskısı, ücret-fiyat döngüsü, beklenti bozulması ve finansman maliyeti birlikte çalışıyor. Bu yüzden çözüm de tek kanallı olamaz. Ekonomide güven güçlendikçe, üretim maliyetleri daha öngörülebilir hale geldikçe, konut ve gıda tarafında arz sorunları çözüldükçe hayat pahalılığı üzerindeki baskı azalabilir.

Sonuçta enflasyon, sadece ekonomi uzmanlarının takip ettiği bir veri değildir. Sabah işe giden çalışanın yol masrafıdır, öğrencinin ev kirasıdır, emeklinin market sepetidir, küçük esnafın elektrik faturasıdır, ailenin ay sonu hesabıdır. Türkiye’de hayatın yeniden daha erişilebilir hale gelmesi için fiyat istikrarının günlük yaşamda hissedilmesi gerekir. Rakamların düşmesi önemlidir; fakat asıl rahatlama, insanların aynı gelirle daha güvenli plan yapabildiği, temel ihtiyaçlarını ertelemeden karşılayabildiği ve geleceğe daha sakin bakabildiği zaman başlayacaktır.